شرح وظایف

آنچه درحال حاضر شورای گسترش آموزش عالی خوانده می‌شود، بالاترین مرجع تصمیم‌گیری درباره ایجاد، ادغام، و انحلال رشته‌ها و دوره‌های تحصیلی، گروههای آموزشی، دانشکده‌ها و دانشگاهها یا هر نوع مرکز آموزش عالی محسوب می‌شود. در واقع، نخستین بار شورای عالی معارف، که مدتی بعد شورای عالی فرهنگ نام گرفت، در سال ۱۳۰۱ هجری شمسی با عضویت آقایان محتشم‌السلطنه وزیر وقت (رئیس شورا)، نیرالملک (نایب شورا)، ذکاء‌الملک فروغی، ادیب‌السلطنه، دکتر امیراعلم، سیدمهدی لاهیجی، دکترمسیح الدوله، میرزاعلی اکبر دهخدا، دکتر ولی‌الله خان نصر، و میرزا غلامحسین‌خان رهنما تشکیل شد.

درسال ۱۳۴۴ نام شورای عالی فرهنگ به‌شورای مرکزی دانشگاه تغییر کرد. سپس درسال ۱۳۴۷ وزارت علوم و آموزش عالی به‌جای شورای مرکزی دانشگاهها، مسئول رسیدگی به‌امور آموزش عالی گردید. درسال ۱۳۴۸ شورای تأسیس، توسعه و انحلال مؤسسات آموزش عالی با اعضای ذیل عهده‌دار تصمیم‌گیری در زمینه نحوه فعالیت مؤسسات آموزش عالی شد:

۱- وزیر علوم و آموزش عالی یا قائم‌مقام وی.

۲- وزیر فرهنگ و هنر یا قائم‌‌مقام وی.

۳- وزیرکار و اموراجتماعی یا قائم‌مقام وی.

۴- وزیرآموزش و پرورش یا قائم‌مقام وی.

۵- مدیرعامل سازمان برنامه یا قائم‌مقام وی.

۶- شش نفر از شخصیت‌های ذی‌صلاح کشور به انتخاب و ابلاغ وزیر علوم و آموزش عالی.

هیأت وزیران در جلسه مورخ ۲۶/‏۰۲/‏۱۳۴۹‬ بنا به‌پیشنهاد وزارت علوم و آموزش عالی، تصویب کرد که نام شورای مزبور به‌شورای گسترش آموزش عالی تغییر یابد.

اعضای شورای گسترش آموزش عالی به‌شرح ذیل تعیین شده بودند:

۱- وزیر علوم و آموزش عالی.

۲- وزیر فرهنگ و هنر.

۳- وزیر آموزش و پرورش.

۴- وزیر کار و اموراجتماعی.

۵- مشاور رئیس سازمان برنامه و بودجه.

۶- دبیرکل شورای مرکزی دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی.

۷- رئیس مؤسسه تحقیقات وبرنامه‌ریزی علمی و آموزشی.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در فاصله سال‌های ۱۳۵۸ تا سال ۱۳۶۱ به‌علت انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاهها، شورای گسترش فعالیتی نداشت و فقط برخی از وظایف آن به‌ستاد انقلاب فرهنگی محول شده بود.

در سال ۱۳۶۱، شورای نوگشایی و بازگشایی، مسئولیت تعیین سیاست‌های آموزش عالی و رسیدگی به‌تأسیس و انحلال مراکز آموزشی را برعهده گرفت. پس از بازگشایی دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی نام شورای مزبور درسال ۱۳۶۴ مجدداً به‌شورای گسترش آموزش عالی تغییر کرد و از آن زمان تاکنون شورای گسترش آموزش عالی مرجع تصمیم‌گیری درباره خطوط اصلی سیاست‌های توسعه و گسترش آموزش عالی در سطح کشور محسوب می‌شود.

شورای گسترش بعد از انقلاب فرهنگی با در نظر گرفتن اهداف عالیه نظام و در جهت شکوفایی اقتصادی و فرهنگی کشور، سعی بر تصویب رشته‌ها، دانشکده‌ها و دانشگاههایی داشته که در پیشبرد این اهداف مؤثر بوده است. دسترسی بیشتر قشرهای جامعه به‌آموزش عالی، توسعه رشته‌های دانشگاههای تربیت معلم، اولویت دادن به‌مناطق محروم، ایجاد دانشگاه در هر استان، دسترسی به‌مرزهای دانش و آخرین تحقیقات، حداقل در رشته‌هایی که نیاز حیاتی به‌آن در کشور احساس می‌گردد سیاست‌های اعمال شده شورای گسترش بوده، که با در نظر گرفتن هیأت علمی، امکانات آموزشی و آزمایشگاهی، فضای آموزشی و امکانات مالی دانشگاه یا مؤسسه متقاضی، نسبت به‌تصویب رشته‌ها، گروههای آموزشی و دانشکده‌ها اقدام نموده است.

با تغییر عنوان وزارت فرهنگ و آموزش عالی به‌وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در سال ۱۳۸۳، مقرر شد شورای گسترش آموزش عالی به‌استناد مقررات جزءِ (ب) ماده ۲ و ماده ۶ قانون اهداف، وظایف و تشکیلات وزارت علوم، تحقیقات و فناوری (مصوب ۱۸/۵/۸۳) و به‌منظور برنامه‌ریزی برای ایجاد و گسترش دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی، مراکز پژوهشی و فناوری و دیگر مراکز علمی - پژوهشی تحت پوشش وزارت علوم، تحقیقات و فناوری (اعم از دولتی و غیردولتی) با استفاده از منابع دولتی و غیردولتی و مشارکت‌های مردمی متناسب با نیازها و ضرورت‌های کشور، به‌فعالیت خود ادامه دهد.

تعداد بازدید:۴۴۲۲